Succesfactoren van het werk via de SW

0

De Sociale Werkplaats wordt vaak geassocieerd met praktisch werk, zoals werken in het groen. Maar niets is minder waar, de Sociale Werkplaats levert maatwerk en zorgt dat er werk te vinden is dat rekening houdt met je beperkingen, maar ook ruimte geeft voor je talenten.

Dat niet alleen, ik ken ook mensen die vastgelopen waren in hun leven, eindelijk rust vonden toen ze via de Sociale Werkplaats aan een baan kwamen. Het is ook een vangnet waarbij mensen van de straat af gehouden worden en zich nuttig voelen.

Kennissen van mij die HBO/Universiteit hebben afgerond en door psychische problemen niet verder konden  gingen via de Sociale Werkplaats werken en hebben goede ervaringen met de begeleiding. Er wordt dan gezocht naar banen met een beperkte werkdruk en  een intellectuele uitdaging.

Ikzelf: in 1978 heb ik mijn HBO diploma van de Bibliotheekacademie afgerond en na mijn opleiding werkte ik bij een bibliotheek onder contract.

In 1980 kreeg ik de ziekte “Syndroom van Guillain-Barre”. Het resultaat daarvan was verlammingen in voeten en onderbenen en in een deel van mijn handen. Sindsdien ben ik rolstoelgebonden en tachtig tot honderd procent afgekeurd.

Het was niet mogelijk om terug te keren naar mijn oude werkgever, die bibliotheek was destijds namelijk niet toegankelijk.

Het revalidatiecentrum waar ik was regelde dat ik via de Sociale Werkplaats in de Openbare Bibliotheek in de buurt kon gaan werken. Het leek me leuk om weer in een biblioteek te werken, maar wilde graag dichter bij mijn familie wonen.

Zelf ben ik toen naar de Sociale Werkplaats in mijn huidige woonplaats gestapt en zij vertelde me dat ik ook via hun gedetacheerd kon worden. Ik heb contact gezocht met de bibliotheek van de Technische Universiteit. In 1983 kreeg ik daar een baan, en sindsdien werk ik daar 16 uur in de week.

Het kost me energie om volwaardig mee te draaien, en ik denk dat zelfstandig solliciteren erg ingewikkeld/onmogelijk voor me was geweest. Niet alleen ben ik snel moe, mijn handen staan ook raar, wat een werkgever afschrikt om me aan te nemen. De ondersteuning van de Sociale Werkplaats gaf me het gevoel dat ik niet alleen stond, en zo kon ik mezelf volledig om mijn werk focussen.

Met een handicap ben je wat vaker ziek. Je kunt niet zo snel werken als een ander. En, in mijn geval: je hebt wat meer tijd nodig voor toiletbezoek. Door dat ik via de Sociale Werkplaats werk voel ik geen druk wanneer ik eens vaker ziek ben. Dat ik via de Sociale Werkplaats werk geeft het me de rust om alles in mijn eigen tempo te doen.

Gelukkig regelt de Technische Universiteit veel om het mij makkelijker te maken, zo installeerde ze elektrische deuren in het kantoor gedeelte van de bibliotheek. Omdat ik ook wel eens tegen dingen aan loop heb ik een tijd begeleiding van een job-coach gehad. De Sociale Werkplaats regelt zo’n jobcoach.

Ik werk op het kantoor gedeelte van de bibliotheek.

Toen iedere faculteit nog een eigen bibliotheek had deed ik wel eens de lunch-inval op faculteiten Wiskunde en Bouwkunde. Dat was leuk. Maar ik kon de boeken niet terugzetten in de kast. Wanneer een (buitenlandse) student het boek wat hij wilde niet kon vinden kwam ik achter de balie uit en deed alsof ik het verrassings-moment niet zag. Het boek moest hij soms zelf pakken want dat stond te hoog. Ze waren er snel aan gewend.

In mijn tijd zijn we 2x van lokatie verhuisd. Momenteel zitten we in een van de mooiste gebouwen van de Technische Universiteit. Nu de hele bibliotheek in een centraal gebouw gehuisvest is en omdat ik meer klachten kreeg heb ik zelf aangegeven dat balie werk geen goed idee meer is.

Sociale kant: Wanneer we een bibliotheek uitstapje hebben wordt een bus met rolstoel-lift gehuurd. Vijftien jaar zorgde ik voor de bruiloft en kraam kadootjes van alle collega’s. De keer dat ik met heel veel los geld naar Swarovski moest voor een kado laat me weer grinniken.

In het verleden heb ik er veel vrienden gehad met van die gesprekken in het weekend tot 6 uur in de ochtend. Uit eten, samen carnaval vieren etc.

In 1990 ben ik getrouwd en kreeg een dochter.(die overigens in het bestuur van de JS heeft gezeten en in 2012 een dag georganiseerd over gehandicapten en werk) Het intensieve sociale leven werd anders. Ik ben nog wel eens met collega’s naar de kermis/festival geweest, met een uitstapje van de Personeels Vereniging, de Sinterklaasvieringen op het werk. Bij collega’s op bezoek die kinderen van dezelfde leeftijd hebben.

Er is een moment geweest, na het samenvoegen met het archief, dat er voor mij veel veranderde. Ander werk, andere samenstelling op de afdeling. Dat was rond mijn 50e. Toen heb ik begeleiding van de Job-coach gehad en mezelf wat terug getrokken.

Ik ben inmiddels 60 jaar.

Zoals vaker gezegd: ik ben erg gemotiveerd en trots op mijn baan. Van thuiszitten zou ik niet vrolijk worden. Ik denk dat mensen zich niet realiseren dat mijn” trots op mijn werk” voor mezelf en daardoor mijn lijf positief werkt.

Samengevat: Werk geeft je naast een dagritme(doel om op te staan) een financiele stabiliteit. Een sociaal leven. En natuurlijk: een kerstpakket 😉 Werk via de SW maakt dat de druk van je handicap verminderd en je een vangnet hebt mocht het misgaan. Met mijn vermoeidheid en slechte handfunctie had ik nooit werk gevonden zonder de Sociale Werkplaats.

Toevoeging:

Ik ben gehandicapt en ik werk.

Maar: degene die bij mij op mijn enige vrije dag helpt met het huishouden moet stoppen. Ik ben zo gelukkig dat iemand die ik ken dat overneemt. Maar die komt op woensdag na mijn werk en ik zit met beperkte energie. Daar moeten we nog een goede oplossing voor zoeken. Mijn werktijden omgooien is geen optie. Mijn lijf protesteert extra.

Op een vrijdagmiddag brak, om 2 uur de rug van mijn rolstoel. Ik heb een reserve maar die loopt om de paar meter vast. Tja, vrijdagmiddag doen ze niet veel meer. Het weekend gebeurde niets. Ik zat scheef in mijn stoel en probeerde me rustig te houden. Maandag werd de rolstoel opgehaald dus moest ik thuis blijven. Ik zat die tijd in een rolstoel die om de paar meter vast liep. Mijn eigen stoel kwam dinsdagochtend op de werkplaats aan…..(20 kilometer verder). Dinsdag avond kwam mijn rolstoel terug nadat ik wat organisaties gebeld had. Mijn lijf deed pijn van de slechte zit-houding en ik ben 2 dagen thuis moeten blijven van mijn werk. Daar baal ik van: ik wil mijn werk naar behoren kunnen doen.

IK WIL MIJN WERK NAAR BEHOREN KUNNEN DOEN. dan moeten andere dingen dus niet tegen zitten.

Delen.

Over de auteur

Pia Hendriks

Pia Hendriks, een actieve vrouw van 60 jaar, heeft het Syndroom van Guillain-Barre gehad. Hieraan heeft zij een resthandicap overgehouden en is zij rolstoel gebonden. Ze werkt als bibliothecaresse. Is vrijwilliger bij Platform Gehandicaptenbeleid Eindhoven en actief voor Ongehinderd.nl. Columnist bij Support Beurs. Bekijkt bushaltes op toegankelijkheid en houdt zich bezig met schilderen en speksteenbewerken.