Sociaal ondernemerschap, maar dan echt

0

Al onze buurlanden hebben degelijke wetgeving die goed gedrag van bedrijven stimuleert. Maar in Nederland stelt sociaal ondernemen maar weinig voor. En het kabinet kijkt nog altijd de kat uit de boom. Daar moet verandering in komen.

In het sociaal akkoord stonden mooie banen- afspraken, maar helaas worden ze niet waargemaakt. Ondanks een licht herstellende arbeidsmarkt blijft het aantal mensen in de bijstand stijgen. Nederland kent nu 434.000 bijstandsgerechtigden, waarvan de helft langer dan drie jaar werkzoekend is. Er zijn twee manieren om over oplossingen na te denken. Beter doen wat we vroeger ook al eens deden óf nieuwe plannen verzinnen. Beter doen wat we vroeger ook al deden heet ook wel ‘retro-innovatie’. Het gaat over beleid dat werkte maar dat door vernieuwingsdrang ten onrechte aan de kant blijkt gezet. Nieuwe plannen gaan vooral over socialer ondernemen. Beide manieren zullen in dit stuk besproken worden.

Retro-innovatie
Bij retro-innovatie kun je denken aan de wijk- verpleegkundige of de terugkeer van de mts en de meao. Ook bij het arbeidsmarktbeleid heeft zo’n aanpak zin. Paul de Beer spreekt in dit verband van vergeten recepten voor een arbeidsmarkt in crisis. Recepten die een 2.0-status verdienen zijn: het jeugdwerkgarantieplan waar iedere werkloze jongere onder de 25 recht heeft op een baan of opleiding; de arbeidspoolregeling waar voor werk in het publieke domein gebruik wordt gemaakt van uitkeringsgerechtigden en leerlingen van het centrum vakopleiding; een laagdrempelige voorziening voor om-, her- en bijscholing; en tot slot een gerichte afdrachtskorting waarbij ondernemers mensen in dienst nemen die minder dan 115% van het minimumloon verdienen.

Klik hier om het volledige artikel te downloaden.

Delen.

Over de auteur

Bert Otten

Bert Otten was vicevoorzitter van de PvdA en is werkzaam als adviseur bij Radar Advies en research fellow bij de WBS.