Basisinkomen, basisbaan of gewoon armoede bestrijden?

0

Het basisinkomen is weer helemaal terug van weggeweest. Met één maatregel geen armoede en ingewikkelde bureaucratie meer klinkt natuurlijk prachtig, maar is het ook uitvoerbaar? Het alternatief van iedereen een baan lijkt al evenmin op korte termijn realiseerbaar. Met kleine concrete stappen de bestaande nadelen van het sociale stelsel wegnemen is wellicht de beste weg.

Het idee is als onkruid. Hoe hard het ook bestreden wordt, het woekert ondergronds voort en weet na verloop van tijd steeds weer de kop op te steken. De bestrijders van het basisinkomen wijzen op het risico dat het kleurrijke en gevarieerde bloemperk aan sociale regelingen dreigt te worden overwoekerd door een amorfe groene massa. Maar de aan- hangers van het idee juichen dat juist toe. Dan zijn er immers geen – dure! -tuinlieden meer nodig om ieder kwetsbaar plantje te onderhouden en zijn eigen behandeling te geven en minutieus alle onkruid te wieden. We kunnen de tuin dan juist rustig aan zich- zelf overlaten en duizend (wilde) bloemen laten bloeien. Het basisinkomen is voor hen dan ook geen onkruid, maar heilzaam kruiden voor sommigen zelfs het kruit waarmee het bestaande sociale stelsel kan worden op- geblazen.

Klik hier om het volledige artikel te downloaden.

Delen.

Over de auteur

Paul de Beer

Paul de Beer (1957) studeerde algemene econometrie aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam, waar hij in 1982 zijn doctoraal examen behaalde. Hij begon zijn loopbaan in september 1982 bij de Wiardi Beckman Stichting, het wetenschappelijk bureau van de PvdA. Hier hield hij zich voornamelijk bezig met vraagstukken op het gebied van de arbeidsmarkt, inkomensverdeling, sociale zekerheid en verzorgingsstaat. In 1993 maakte Paul de Beer de overstap naar het Sociaal en Cultureel Planbureau, waar hij als senior onderzoeker onderzoek verrichtte op het gebied van de arbeidsmarkt. Tevens was hij verantwoordelijk voor het hoofdstuk over arbeid in het tweejaarlijkse Sociaal en Cultureel rapport. In 2001 promoveerde hij aan de Universiteit van Amsterdam met het proefschrift Over werken in de postindustriële samenleving. Van 2001 tot 2003 werkte hij bij de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Daar werkte hij mee aan de rapporten Van oude en nieuwe kennis, Nederland handelsland en Waarden, normen en de last van het gedrag. Sinds 1 juli 2003 is Paul de Beer bijzonder hoogleraar arbeidsverhoudingen (Henri Polak-leerstoel) aan de Universiteit van Amsterdam en onderzoeker bij het AIAS. Hij is tevens verbonden aan De Burcht (http://www.deburcht.nl/). Sinds 1 januari 2011 is hij daar wetenschappelijk directeur van het Wetenschappelijk Bureau voor de Vakbeweging. Sinds april 2012 is hij mededirecteur van AIAS, tezamen met Maarten Keune.